Omaž Skenderiji, sarajevskoj raji i Zabranjenom pušenju

Jedan od filmova koji je doživeo svetsku premijeru na nedavno završenom 28. Sarajevo film festivalu, jeste dokumentarac „Svjetla Sarajeva“ Srđana Perkića.

Kada se 2019. navršilo pedeset godina od nicanja legendarne sarajevske dvorane Skenderija, Perkić je rešio da to ovekoveči kroz dokumentarni film, ali iz neobičnog ugla. Jer, pola veka istorije sarajevske dvorane ispričano iz vizure Seje Seksona, lidera i frontmena grupe Zabranjeno pušenje.

„Ovo je priča koju bi svako želio imati i na javi i u snu; priča o jednoj ulici, jednom kvartu, priča o jednom rokenrol bendu i njegovoj publici; ali ovo je i priča o jednom gradu čija je sudbina da se u njemu rađaju i događaju čuda…“, ovim rečima, uz poziv publici da „uđe u svjetla tog grada“, počinje dokumentarac „Svjetla Sarajeva“.

Govoreći o filmu, čija je premijera u Sarajevu bila rasprodata i tražila se karta zbog čega su uvođene dodatne projekcije, reditelj Srđan Perkić i izvršna producentkinja Sabrina Beširević istakli su u razgovoru za Nova.rs da „Skenderiju u Sarajevu svi vole da nazovu hramom muzike i sporta“:

– Kada je otvorena Skenderija 1969. godine, tada se desila i premijera filma „Bitka na Neretvi“, što je bio najveći spektakl nakon Kjubrikovog „Spartaka“. Ali, Skenderija je donela potpuno novu dinamiku i promenila kulturni aspekt ovoga grada. Prvobitna ideja za Skenderiju bila je da se od nje pravi „nova“ Baščaršija, a i danas je podeljena na tri dela – kulturni, sportski i ekonomski. Dala je novu vrstu prostorne tipologije ovom gradu, a našim generacijama šansu da vidimo najbolje umetnike, sportiste, koji su čak i stasali u podrumima Skenderije – seća se Perkić.

– Identitet Sarajevu dala je ta zgrada koja je rađena u vrlo interesantnom arhitektonskom obliku i postala je vrlo brzo ponos ovoga grada – priča reditelj.

Narator filma „Svjetla Sarajeva“ je Sejo Sekson, a odabrali su baš ovog sarajevskog muzičara da ispriča priču jer je, kako kaže Sabrina Beširević, frontmen Zabranjenog pušenja jedan od retkih savremenika, koji je radio i onda, pre pedesetak godina, ali ne posustaje ni danas:

– Interesantno je bilo čuti i istorijsku i personalnu priču. I to kako se sve odvijalo iz njegove perspektive. U Sejovim pričama je toliko toga zanimljivog, od samog detinjstva i odrastanja, zatim želje za uspehom, nastanka benda, borbe, a i života posle svega, uz trijumfalni kambek nakon rata – priča Beširevićeva, dok Perkić ovako opisuje Seksonove storije:

– To je intimna priča puna mladalačkih snova, prvih uspeha, pa čak i padova, kao što je i život svih nas. I upravo zbog toga je autentična. A i prvi ozbiljan koncert Zabranjenog pušenja desio se upravo u Skenderiji, a na zajedničkom jubileju dvorane ovaj bend je izabran da nastupi kako bi obeležio 50 godina Skenderije, ali i 35 godina Zabranjenog pušenja. I zato Sekson. Ovo je i priča o jednom gradu, njegovom identitetu i jednostavnim ljudima koji su bili inspiracija za pesme Zabranjenog pušenja. Uostalom, Zabranjeno pušenje je najautentičniji sarajevski bend – smatra reditelj.